Για μια Νέα Ελευθερία: Κεφάλαιο 4: Τα Προβλήματα
Murray N. Rothbard · For a New Liberty: The Libertarian Manifesto
Πραξεολόγος
← Κεφάλαιο 3: Το ΚράτοςΠεριεχόμεναΚεφάλαιο 5: Ακούσια Δουλεία →
Ελληνικά: η μετάφραση του Πραξεολόγου, αυτούσια από τη σελίδα του κειμένου.
Αγγλικό πρωτότυπο: Murray N. Rothbard, For a New Liberty: The Libertarian Manifesto, 2η έκδοση, Ludwig von Mises Institute, 2006 (ηλεκτρονική έκδοση). © 1973, 1978 Murray N. Rothbard· © 2006 Ludwig von Mises Institute. Πηγή: mises.org/library/book/new-liberty-libertarian-manifesto.
Η μετάφραση ακολουθεί την αναθεωρημένη έκδοση του 1978, ενώ το αγγλικό κείμενο εδώ είναι η έκδοση του Mises Institute (2006). Γι’ αυτό ο «Πρόλογος» του Rothbard (Φεβρουάριος 1978), η τελευταία παράγραφος του κεφαλαίου 15 στην ελληνική και το «Παράρτημα: Το Λιμπερταριανό Κίνημα» δεν έχουν αγγλικό αντίστοιχο εδώ (το παράρτημα δεν περιλαμβάνεται), ενώ η ενότητα «Toward a Free America» υπάρχει μόνο στα αγγλικά. Ο «Πρόλογος Μεταφραστή» και η εισαγωγή του Llewellyn H. Rockwell, Jr. (2005) της αγγλικής έκδοσης δεν περιλαμβάνονται. Οι σημειώσεις του μεταφραστή (ΣτΜ) εμφανίζονται μόνο στα ελληνικά. Οι υποσημειώσεις του αγγλικού κειμένου παραλείπονται.
Πατήστε μια παράγραφο για να φωτιστεί η αντίστοιχή της στην άλλη γλώσσα.
Στην οθόνη του κινητού τα «Αντικριστά» εμφανίζονται εναλλάξ.
Ας εξετάσουμε συνοπτικά τους κυριότερους προβληματικούς τομείς της κοινωνίας μας και ας δούμε αν μπορούμε να εντοπίσουμε κάποιο «κοινό νήμα» που τους διατρέχει όλους.
Let us take a brief look at the major problem areas of our society and see if we can detect any “red thread” that runs through all of them.
Υψηλοί φόροι. Οι υψηλοί και αυξανόμενοι φόροι έχουν παραλύσει σχεδόν τους πάντες και παρεμποδίζουν την παραγωγικότητα, τα κίνητρα και την αποταμίευση, καθώς και την ελεύθερη ενεργητικότητα των ανθρώπων. Σε ομοσπονδιακό επίπεδο, η αντίδραση στο βάρος των φόρων εισοδήματος εντείνεται, ενώ ανθεί ένα κίνημα φορολογικής αντίστασης, με δικές του οργανώσεις και περιοδικά, το οποίο αρνείται να πληρώσει έναν φόρο που θεωρεί αρπακτικό και αντισυνταγματικό. Σε πολιτειακό και τοπικό επίπεδο, διογκώνεται το ρεύμα εναντίωσης στους καταπιεστικούς φόρους ακίνητης περιουσίας. Έτσι, ένας πρωτοφανής αριθμός 1,2 εκατομμυρίων ψηφοφόρων της Καλιφόρνιας υπέγραψε την αίτηση για την υποβολή της πρωτοβουλίας Jarvis–Gann στην ψηφοφορία του 1978· μια πρόταση που θα μείωνε δραστικά και μόνιμα τους φόρους ακίνητης περιουσίας κατά τα δύο τρίτα, περιορίζοντας τον συντελεστή στο ένα τοις εκατό, και θα έθετε ανώτατα όρια στη φορολογητέα αξία των ακινήτων. Επιπλέον, η πρωτοβουλία Jarvis–Gann διασφαλίζει αυτό το πάγωμα απαιτώντας την έγκριση των δύο τρίτων όλων των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων της πολιτείας της Καλιφόρνιας για την αύξηση των φόρων ακίνητης περιουσίας πέρα από το ανώτατο όριο του ενός τοις εκατό. Και, για να διασφαλιστεί ότι η πολιτεία δεν θα τους αντικαταστήσει απλώς με κάποιον άλλο φόρο, η πρωτοβουλία απαιτεί επίσης πλειοψηφία δύο τρίτων στο πολιτειακό νομοθετικό σώμα για την αύξηση οποιουδήποτε άλλου φόρου στην πολιτεία.
High taxes. High and rising taxes have crippled almost everyone and are hampering productivity, incentives, and thrift, as well as the free energies of the people. On the federal level, there is a rising rebellion against the burden of income taxes, and there is a flourishing tax rebel movement, with its own organizations and magazines, which refuses to pay a tax which it regards as predatory and unconstitutional. On the state and local levels, there is a rising tide of sentiment against oppressive property taxes. Thus, a record 1.2 million California voters signed the petition for the Jarvis-Gann initiative on the 1978 ballot, a proposal which would drastically and permanently lower property taxes by two-thirds to one percent and place ceilings upon the assessed value of the property. Furthermore, the Jarvis-Gann initiative enforces the freeze by requiring the approval of two-thirds of all registered voters in the state of California to raise property taxes beyond the one-percent ceiling. And, to make sure that the state doesn’t simply substitute some other tax, the initiative also requires a two-thirds vote by the state legislature to increase any other tax in the state.
Επιπλέον, το φθινόπωρο του 1977, πολλές δεκάδες χιλιάδες ιδιοκτήτες κατοικιών στην κομητεία Κουκ του Ιλινόι συμμετείχαν σε φορολογική απεργία εναντίον του φόρου ακίνητης περιουσίας, ο οποίος είχε αυξηθεί δραματικά λόγω των υψηλότερων εκτιμήσεων της φορολογητέας αξίας.
Furthermore, in the fall of 1977, scores of thousands of homeowners in Cook County, Illinois, engaged in a tax strike against the property tax, which had increased dramatically due to higher assessments.
Δεν χρειάζεται σχεδόν να τονιστεί ότι η φορολόγηση, είτε του εισοδήματος είτε της περιουσίας είτε οτιδήποτε άλλου, αποτελεί αποκλειστικό μονοπώλιο της κυβέρνησης. Κανένα άλλο άτομο ή οργάνωση δεν απολαμβάνει το προνόμιο της φορολόγησης, της απόκτησης δηλαδή του εισοδήματός του διά του καταναγκασμού.
It need hardly be emphasized that taxation, of income, property, or whatever, is the exclusive monopoly of government. No other individual or organization enjoys the privilege of taxation, of acquiring its income by coercion.
Δημοσιονομική κρίση των πόλεων. Σε ολόκληρη τη χώρα, οι πολιτείες και οι τοπικές αρχές δυσκολεύονται να εξοφλήσουν τους οφειλόμενους τόκους και το κεφάλαιο του διογκωμένου δημόσιου χρέους τους. Ο δήμος της Νέας Υόρκης έχει ήδη πρωτοστατήσει στη μερική αθέτηση των συμβατικών του υποχρεώσεων. Η δημοσιονομική κρίση των πόλεων οφείλεται απλώς στο ότι οι δημοτικές αρχές δαπανούν υπερβολικά πολλά, περισσότερα ακόμη και από τους υψηλούς φόρους που μας αποσπούν. Και πάλι, το πόσα δαπανούν οι δημοτικές ή πολιτειακές κυβερνήσεις εξαρτάται από τις ίδιες· για άλλη μια φορά, υπεύθυνη είναι η κυβέρνηση.
Urban fiscal crisis. Throughout the nation, states and localities are having difficulty paying interest and principal due on their swollen public debt. New York City has already pioneered in a partial default on its contractual obligations: The urban fiscal crisis is simply a matter of urban governments spending too much, more even than the high taxes they extract from us. Again, how much urban or state governments spend is up to them; once again, government is to blame.
Το Βιετνάμ και άλλες επεμβάσεις στο εξωτερικό. Ο πόλεμος στο Βιετνάμ υπήρξε ολοκληρωτική καταστροφή για την αμερικανική εξωτερική πολιτική· αφού δολοφονήθηκαν αμέτρητοι άνθρωποι και ερημώθηκε η χώρα, με τεράστιο κόστος σε πόρους, η υποστηριζόμενη από την Αμερική κυβέρνηση τελικά κατέρρευσε στις αρχές του 1975. Η καταστροφή του πολέμου του Βιετνάμ έθεσε δικαιολογημένα υπό σοβαρή αμφισβήτηση την υπόλοιπη παρεμβατική εξωτερική πολιτική της Αμερικής και συνέβαλε στην απόφαση του Κογκρέσου να ανακόψει την αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στο φιάσκο της Αγκόλας. Η εξωτερική πολιτική, φυσικά, αποτελεί επίσης αποκλειστικό μονοπώλιο της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Ο πόλεμος διεξήχθη από τις ένοπλες δυνάμεις μας, οι οποίες, και πάλι, αποτελούν καταναγκαστικά επιβαλλόμενο μονοπώλιο της ίδιας ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Συνεπώς, η κυβέρνηση είναι εξ ολοκλήρου υπεύθυνη για ολόκληρο το πρόβλημα του πολέμου και της εξωτερικής πολιτικής, τόσο στο σύνολό του όσο και σε κάθε επιμέρους πτυχή του.
Vietnam and other foreign interventions. The war in Vietnam was a total disaster for American foreign policy; after countless people were murdered and the land devastated, and at an enormous cost in resources, the American-supported government finally collapsed in early 1975. The disaster of the Vietnam war has properly called the rest of America’s interventionist foreign policy into severe question, and was partly responsible for Congress’s putting a brake on U.S. military intervention in the Angolan fiasco. Foreign policy, of course, is also an exclusive monopoly of the federal government. The war was waged by our armed forces which, again, are a compulsory monopoly of the same federal government. So the government is wholly responsible for the entire war and foreign policy problem, as a whole and in all of its aspects.
Εγκληματικότητα στους δρόμους. Σκεφτείτε το εξής: η συγκεκριμένη εγκληματικότητα εκδηλώνεται, εξ ορισμού, στους δρόμους. Οι δρόμοι ανήκουν σχεδόν παντού στην κυβέρνηση, η οποία έτσι έχει ουσιαστικό μονοπώλιο στην ιδιοκτησία τους. Η αστυνομία, που υποτίθεται ότι μας προστατεύει από αυτή την εγκληματικότητα, αποτελεί καταναγκαστικά επιβαλλόμενο μονοπώλιο της κυβέρνησης. Και τα δικαστήρια, των οποίων έργο είναι η καταδίκη και η τιμωρία των εγκληματιών, αποτελούν επίσης καταναγκαστικό μονοπώλιο της κυβέρνησης. Επομένως, η κυβέρνηση έχει την ευθύνη κάθε επιμέρους πτυχής του προβλήματος της εγκληματικότητας στους δρόμους. Η αποτυχία εδώ, όπως και η αποτυχία στο Βιετνάμ, πρέπει να αποδοθεί αποκλειστικά στην κυβέρνηση.
Crime in the streets. Consider: the crime in question is being committed, by definition, on the streets. The streets are owned, almost universally, by government, which thereby has a virtual monopoly of street-ownership. The police, who are supposed to guard us against this crime, are a compulsory monopoly of the government. And the courts, which are in the business of convicting and punishing criminals, are also a coercive monopoly of the government. So government has been in charge of every single aspect of the crime-in-the-streets problem. The failure here, just as the failure in Vietnam, must be chalked up solely to government.
Κυκλοφοριακή συμφόρηση. Και πάλι, αυτή εμφανίζεται αποκλειστικά σε οδούς και δρόμους κρατικής ιδιοκτησίας.
Traffic congestion. Once again, this occurs solely on government-owned streets and roads.
Το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα. Αυτό το σύμπλεγμα είναι εξ ολοκλήρου δημιούργημα της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Η κυβέρνηση είναι εκείνη που αποφασίζει να δαπανήσει αμέτρητα δισεκατομμύρια για οπλισμό υπερπολλαπλάσιας καταστροφικής ισχύος από την αναγκαία· η κυβέρνηση αναθέτει τις συμβάσεις· η κυβέρνηση επιδοτεί την αναποτελεσματικότητα μέσω εγγυήσεων κάλυψης του κόστους με πρόσθετο κέρδος· η κυβέρνηση κατασκευάζει εργοστάσια και τα εκμισθώνει ή τα παραχωρεί δωρεάν στους αναδόχους. Φυσικά, οι εμπλεκόμενες επιχειρήσεις ασκούν πιέσεις για αυτά τα προνόμια· μόνο μέσω της κυβέρνησης, όμως, μπορεί να υπάρξει ο μηχανισμός που εξασφαλίζει αυτά τα προνόμια και αυτή τη σπάταλη κακή κατανομή των πόρων.
The military-industrial complex. This complex is entirely a creature of the federal government. It is the government that decides to spend countless billions on overkill weaponry, it is the government that hands out contracts, the government that subsidizes inefficiency through cost-plus guarantees, the government that builds plants and leases or gives them outright to contractors. Of course, the businesses involved lobby for these privileges, but it is only through government that the mechanism for this privilege, and this wasteful misallocation of resources, can possibly exist.
Μεταφορές. Η κρίση των μεταφορών περιλαμβάνει όχι μόνο τους συμφορημένους δρόμους, αλλά και τους παρακμάζοντες σιδηροδρόμους, τις υπερτιμημένες αεροπορικές μεταφορές, τη συμφόρηση των αεροδρομίων στις ώρες αιχμής και τα δίκτυα μετρό —όπως της Νέας Υόρκης— που εμφανίζουν ελλείμματα και οδεύουν ολοφάνερα προς την κατάρρευση. Και όμως: οι σιδηρόδρομοι αναπτύχθηκαν υπερβολικά λόγω εκτεταμένων κυβερνητικών επιδοτήσεων —ομοσπονδιακών, πολιτειακών και τοπικών— κατά τον δέκατο ένατο αιώνα και αποτελούν τον κλάδο που υπάγεται στους εντονότερους ρυθμιστικούς περιορισμούς επί το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα στην αμερικανική ιστορία. Οι αεροπορικές εταιρείες οργανώνονται σε καρτέλ μέσω των ρυθμίσεων του Συμβουλίου Πολιτικής Αεροναυτικής και επιδοτούνται μέσω αυτών των ρυθμίσεων, των συμβάσεων μεταφοράς ταχυδρομείου και της σχεδόν δωρεάν χρήσης αεροδρομίων. Όλα τα αεροδρόμια που εξυπηρετούν εμπορικές αερογραμμές ανήκουν σε κυβερνητικούς φορείς, κυρίως τοπικούς. Το μετρό της Νέας Υόρκης ανήκει εδώ και δεκαετίες στις δημόσιες αρχές.
Transportation. The crisis of transportation involves not only congested streets, but also decaying railroads, overpriced airlines, airport congestion at peak hours, and subways (e.g., New York City) that are suffering deficits and visibly heading toward collapse. Yet: the railroads were overbuilt from extensive government subsidies (federal, state, and local) during the nineteenth century, and have been the most heavily regulated industry for the longest period of time in American history. Airlines are cartelized through regulation by the Civil Aeronautics Board and subsidized through such regulation, mail contracts, and virtually free airports. Airports for commercial lines are all owned by branches of the government, largely local. The New York City subways have been government-owned for decades.
Ρύπανση των ποταμών. Οι ποταμοί είναι, στην πράξη, αδέσποτοι· δηλαδή, έχουν διατηρηθεί ως «δημόσια κτήση» υπό κυβερνητική ιδιοκτησία. Επιπλέον, μακράν οι μεγαλύτεροι υπαίτιοι της ρύπανσης των υδάτων είναι τα δημοτικά συστήματα διάθεσης λυμάτων. Και πάλι: η κυβέρνηση είναι ταυτόχρονα ο μεγαλύτερος ρυπαντής και ο αμελής «ιδιοκτήτης» του πόρου.
River pollution. The rivers are, in effect, unowned, i.e., they have been kept as “public domain” owned by government. Furthermore, by far the biggest culprits in water pollution are the municipally owned sewage disposal systems. Again: government is at the same time the largest polluter, as well as the careless “owner” of the resource.
Λειψυδρία. Οι ελλείψεις νερού είναι χρόνιες σε ορισμένες περιοχές της χώρας και διαλείπουσες σε άλλες, όπως στη Νέα Υόρκη. Ωστόσο, η κυβέρνηση (1) μέσω της κυριότητάς της επί της δημόσιας κτήσης κατέχει τους ποταμούς από τους οποίους προέρχεται μεγάλο μέρος του νερού και (2) ως ουσιαστικά ο μοναδικός εμπορικός προμηθευτής νερού κατέχει τους ταμιευτήρες και τους αγωγούς ύδρευσης.
Water shortages. Water shortages are chronic in some areas of the country, and intermittent in others, such as New York City. Yet the government, (1) via its ownership of the public domain, owns the rivers from which much of the water comes, and (2) as virtually the only commercial supplier of water, the government owns the reservoirs and water conduits.
Ατμοσφαιρική ρύπανση. Και πάλι, η κυβέρνηση, ως ιδιοκτήτης της δημόσιας κτήσης, «κατέχει» τον αέρα. Επιπλέον, τα δικαστήρια, τα οποία ανήκουν αποκλειστικά στην κυβέρνηση, είναι εκείνα που, στο πλαίσιο μιας σκόπιμης πολιτικής, επί γενιές παρέλειπαν να προστατεύσουν τα δικαιώματα κυριότητάς μας επί του σώματός μας και των οπωρώνων μας από τη ρύπανση που προκαλεί η βιομηχανία. Επιπλέον, μεγάλο μέρος της άμεσης ρύπανσης προέρχεται από κρατικά εργοστάσια.
Air pollution. Again, the government, as owner of the public domain, “owns” the air. Furthermore, it has been the courts, owned solely by the government, which, as an act of deliberate policy, have for generations failed to protect our property rights in our bodies and orchards from the pollution generated by industry. Moreover, much of the direct pollution comes from government-owned plants.
Ελλείψεις ενέργειας και διακοπές ηλεκτροδότησης. Σε ολόκληρη τη χώρα, οι πολιτειακές και τοπικές κυβερνήσεις έχουν δημιουργήσει καταναγκαστικά επιβαλλόμενα μονοπώλια παροχής αερίου και ηλεκτρικής ενέργειας και έχουν παραχωρήσει αυτά τα μονοπωλιακά προνόμια σε ιδιωτικές επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας. Οι επιχειρήσεις αυτές κατόπιν υπάγονται σε ρυθμίσεις, ενώ τα τιμολόγιά τους καθορίζονται από κυβερνητικές υπηρεσίες ώστε να διασφαλίζεται ένα μόνιμο και σταθερό κέρδος. Και πάλι, η κυβέρνηση υπήρξε η πηγή του μονοπωλίου και της ρύθμισης.
Power shortages and blackouts. Throughout the land, state and local governments have created compulsory monopolies of gas and electric power and have granted these monopoly privileges to private utility companies, which are then regulated and have their rates set by government agencies to insure a permanent and fixed profit. Again, government has been the source of the monopoly and the regulation.
Τηλεφωνικές υπηρεσίες. Οι ολοένα περισσότερο ανεπαρκείς τηλεφωνικές υπηρεσίες παρέχονται, και πάλι, από μια επιχείρηση κοινής ωφέλειας που λαμβάνει από την κυβέρνηση ένα καταναγκαστικά επιβαλλόμενο μονοπωλιακό προνόμιο και της οποίας τα τιμολόγια καθορίζονται από την κυβέρνηση έτσι ώστε να εξασφαλίζεται κέρδος. Όπως στην περίπτωση του αερίου και του ηλεκτρικού ρεύματος, κανείς δεν επιτρέπεται να ανταγωνιστεί τη μονοπωλιακή τηλεφωνική εταιρεία.
Telephone service. Increasingly failing telephone service comes, again, from a utility which receives a compulsory monopoly privilege from government, and which finds its rates set by government to guarantee a profit. As in the case of gas and electricity, no one is allowed to compete with the monopoly phone company.
Ταχυδρομικές υπηρεσίες. Αντιμέτωπες με μεγάλα ελλείμματα καθ’ όλη τη διάρκεια της ύπαρξής τους, οι ταχυδρομικές υπηρεσίες, σε έντονη αντίθεση προς τα αγαθά και τις υπηρεσίες που παράγουν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις στην ελεύθερη αγορά, γίνονται σταθερά ακριβότερες και ποιοτικά χειρότερες. Το ευρύ κοινό, που χρησιμοποιεί την αλληλογραφία πρώτης κατηγορίας, έχει εξαναγκαστεί να επιδοτεί τις επιχειρήσεις που χρησιμοποιούν υπηρεσίες δεύτερης και τρίτης κατηγορίας. Και πάλι, η Ταχυδρομική Υπηρεσία αποτελεί, από τα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, καταναγκαστικά επιβαλλόμενο κυβερνητικό μονοπώλιο. Όποτε επετράπη σε ιδιωτικές εταιρείες να την ανταγωνιστούν στη διανομή αλληλογραφίας, ακόμη και παράνομα, παρείχαν πάντοτε καλύτερη εξυπηρέτηση σε χαμηλότερη τιμή.
Postal service. Suffering from heavy deficits throughout its existence, the postal service, in stark contrast to the goods and services produced by private industry on the free market, has become steadily higher in price and lower in quality. The mass of the public, using first-class mail, has been forced to subsidize businesses using second- and third-class services. Again, the Post Office has been, since the late nineteenth century, a compulsory monopoly of government. Whenever private firms have been allowed to compete, even illegally, in delivery of mail, they have invariably provided better service at a lower price.
Τηλεόραση. Η τηλεόραση αποτελείται από άχρωμα προγράμματα και παραποιημένες ειδήσεις. Οι ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί δίαυλοι έχουν κρατικοποιηθεί εδώ και μισό αιώνα από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, η οποία τους παραχωρεί ως δώρο σε προνομιούχους κατόχους αδειών και μπορεί να ανακαλεί —και πράγματι ανακαλεί— αυτά τα δώρα όταν ένας σταθμός δυσαρεστεί την κυβερνητική Ομοσπονδιακή Επιτροπή Επικοινωνιών. Πώς μπορεί να υπάρξει οποιαδήποτε γνήσια ελευθερία του λόγου ή του Τύπου υπό τέτοιες συνθήκες;
Television. Television consists of bland programs and distorted news. Radio and television channels have been nationalized for half a century by the federal government, which grants channels as a gift to privileged licensees, and can and does withdraw these gifts when a station displeases the government’s Federal Communications Commission. How can any genuine freedom of speech or of the press exist under such conditions?
Σύστημα κοινωνικής πρόνοιας. Η κοινωνική πρόνοια, φυσικά, αποτελεί αποκλειστικό πεδίο της κυβέρνησης, κυρίως σε πολιτειακό και τοπικό επίπεδο.
Welfare system. Welfare, of course, is exclusively the province of government, largely state and local.
Αστική στέγαση. Μαζί με την κυκλοφορία, μία από τις πιο εμφανείς αποτυχίες των πόλεών μας. Ωστόσο, ελάχιστοι άλλοι κλάδοι έχουν συνδεθεί τόσο στενά με την κυβέρνηση. Ο πολεοδομικός σχεδιασμός ελέγχει και ρυθμίζει τις πόλεις. Οι νόμοι περί ζωνών χρήσεων γης έχουν περιβάλει τη στέγαση και τη χρήση της γης με αναρίθμητους περιορισμούς. Οι φόροι ακίνητης περιουσίας έχουν παραλύσει την αστική ανάπτυξη και έχουν εξαναγκάσει ιδιοκτήτες να εγκαταλείψουν κατοικίες. Οι οικοδομικοί κανονισμοί έχουν περιορίσει την κατασκευή κατοικιών και την έχουν καταστήσει δαπανηρότερη. Οι αστικές αναπλάσεις έχουν προσφέρει τεράστιες επιδοτήσεις σε επιχειρηματίες ανάπτυξης ακινήτων, έχουν επιβάλει την κατεδάφιση διαμερισμάτων και μισθωμένων καταστημάτων, έχουν μειώσει την προσφορά κατοικιών και έχουν εντείνει τις φυλετικές διακρίσεις. Τα εκτεταμένα κρατικά δάνεια έχουν προκαλέσει υπερβολική οικοδόμηση στα προάστια. Οι έλεγχοι των ενοικίων έχουν δημιουργήσει ελλείψεις διαμερισμάτων και έχουν μειώσει την προσφορά κατοικιών.
Urban housing. Along with traffic, one of our most conspicuous urban failures. Yet there are few other industries that have been so closely intertwined with government. Urban planning has controlled and regulated the cities. Zoning laws have ringed housing and land use with innumerable restrictions. Property taxes have crippled urban development and forced abandonment of houses. Building codes have restricted housing construction and made it more costly. Urban renewal has provided massive subsidies to real estate developers, forced the bulldozing of apartments and rental stores, lowered the supply of housing, and intensified racial discrimination. Extensive government loans have generated overbuilding in the suburbs. Rent controls have created apartment shortages and reduced the supply of residential housing.
Συνδικαλιστικές απεργίες και περιορισμοί. Τα συνδικάτα έχουν καταστεί πηγή αναστάτωσης με τη δύναμη να παραλύουν την οικονομία, αλλά μόνο ως αποτέλεσμα πολυάριθμων ειδικών προνομίων που τους παρέχει η κυβέρνηση· ιδίως διαφόρων μορφών ασυλίας που έχουν παραχωρηθεί στα συνδικάτα, και ειδικότερα του νόμου Wagner του 1935, ο οποίος εξακολουθεί να ισχύει και υποχρεώνει τους εργοδότες να διαπραγματεύονται με συνδικάτα που κερδίζουν την πλειοψηφία των ψήφων μιας «μονάδας συλλογικής διαπραγμάτευσης», η οποία ορίζεται αυθαίρετα από την ίδια την κυβέρνηση.
Union strikes and restrictions. Unions have become a nuisance with power to cripple the economy, but only as a result of numerous special privileges afforded by the government; especially various immunities accorded unions, particularly the Wagner Act of 1935, still in effect, which compels employers to bargain with unions which gain a majority vote of a “bargaining unit” arbitrarily defined by the government itself.
Εκπαίδευση. Το δημόσιο σχολείο, κάποτε τόσο σεβαστό και ιερό στην αμερικανική κοινή γνώμη όσο η μητρότητα ή η σημαία, έχει τα τελευταία χρόνια δεχθεί εκτεταμένες επιθέσεις από όλα τα μέρη του πολιτικού φάσματος. Ακόμη και οι υποστηρικτές του δεν θα τολμούσαν να ισχυριστούν ότι τα δημόσια σχολεία διδάσκουν πραγματικά πολλά πράγματα. Και πρόσφατα είδαμε ακραίες περιπτώσεις στις οποίες οι ενέργειες των δημόσιων σχολείων προκάλεσαν βίαιες αντιδράσεις σε τόσο διαφορετικές περιοχές όσο η Νότια Βοστώνη και η κομητεία Κανόουα της Δυτικής Βιρτζίνιας. Τα δημόσια σχολεία, φυσικά, ανήκουν εξ ολοκλήρου στις πολιτειακές και τοπικές κυβερνήσεις και λειτουργούν υπό τη διοίκησή τους — με σημαντική υποστήριξη και συντονισμό από το ομοσπονδιακό επίπεδο. Στηρίζονται σε νόμους υποχρεωτικής φοίτησης που εξαναγκάζουν όλα τα παιδιά έως και την ηλικία του λυκείου να φοιτούν σε σχολείο — είτε δημόσιο είτε ιδιωτικό, πιστοποιημένο από τις κυβερνητικές αρχές. Και η ανώτατη εκπαίδευση έχει συνδεθεί στενά με την κυβέρνηση τις τελευταίες δεκαετίες: πολλά πανεπιστήμια είναι κρατικά, ενώ τα υπόλοιπα λαμβάνουν συστηματικά επιχορηγήσεις, επιδοτήσεις και συμβάσεις.
Education. Once as revered and sacrosanct in American opinion as motherhood or the flag, the public school, in recent years, has come under widespread attack, from all parts of the political spectrum. Even its supporters would not presume to maintain that the public schools actually teach much of anything. And we have recently seen extreme cases in which the actions of the public schools have motivated a violent reaction in such widely different areas as South Boston and Kanawha County, West Virginia. The public schools, of course, are totally owned and operated by state and local government—with considerable assist and coordination from the federal level. The public schools are backed up by compulsory attendance laws which force all children through high school age to attend school—either public or private schools certified by governmental authorities. Higher education, too, has become closely intertwined with government in recent decades: many universities are government-owned, and the others are systematic receivers of grants, subsidies, and contracts.
Πληθωρισμός και στασιμοπληθωρισμός. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, όπως και ο υπόλοιπος κόσμος, υποφέρουν εδώ και πολλά χρόνια από χρόνιο και επιταχυνόμενο πληθωρισμό, έναν πληθωρισμό που συνοδεύεται από υψηλή ανεργία και επιμένει τόσο σε σοβαρές όσο και σε ήπιες υφέσεις — τον «στασιμοπληθωρισμό». Μια εξήγηση αυτών των ανεπιθύμητων φαινομένων θα παρουσιαστεί παρακάτω· εδώ αρκεί να ειπωθεί ότι η θεμελιώδης αιτία βρίσκεται στη συνεχή αύξηση της προσφοράς χρήματος, η οποία αποτελεί καταναγκαστικά επιβαλλόμενο μονοπώλιο της ομοσπονδιακής κυβέρνησης: όποιος τολμήσει να ανταγωνιστεί την κυβέρνηση στην έκδοση χρήματος φυλακίζεται για παραχάραξη. Ένα ζωτικό μέρος της προσφοράς χρήματος της χώρας εκδίδεται ως «χρήμα επιταγών» από το τραπεζικό σύστημα, το οποίο με τη σειρά του βρίσκεται υπό τον πλήρη έλεγχο της ομοσπονδιακής κυβέρνησης και του Ομοσπονδιακού Αποθεματικού Συστήματός της.
Inflation and stagflation. The United States, as well as the rest of the world, has been suffering for many years from chronic and accelerating inflation, an inflation accompanied by high unemployment and persisting through severe as well as mild recessions (“stagflation”). An explanation of these unwelcome phenomena will be presented below; here let it be said that the root cause is in a continuing expansion of the money supply, a compulsory monopoly of the federal government (anyone who presumes to compete with the government’s issuing of money goes to jail for counterfeiting). A vital part of the nation’s money supply is issued as “checkbook money” by the banking system, which in turn is under total control by the federal government and its Federal Reserve System.
Watergate. Τέλος, και εξίσου σημαντικό, είναι ολόκληρο το τραυματικό σύνδρομο που βίωσαν οι Αμερικανοί και είναι γνωστό ως «Watergate». Το Watergate σήμανε την πλήρη αποϊεροποίηση του Προέδρου και προηγουμένως απαραβίαστων ομοσπονδιακών θεσμών όπως η CIA και το FBI. Οι παραβιάσεις της ιδιοκτησίας, οι μέθοδοι αστυνομικού κράτους, η εξαπάτηση του λαού, η διαφθορά και η πολλαπλή και συστημική διάπραξη εγκλημάτων από έναν κάποτε σχεδόν παντοδύναμο Πρόεδρο οδήγησαν στην άλλοτε αδιανόητη διαδικασία παραπομπής ενός Προέδρου και σε μια εκτεταμένη και απολύτως δικαιολογημένη δυσπιστία απέναντι σε όλους τους πολιτικούς και όλους τους κυβερνητικούς αξιωματούχους. Το Κατεστημένο έχει συχνά θρηνήσει γι’ αυτή τη νέα, διάχυτη έλλειψη εμπιστοσύνης, αλλά δεν έχει κατορθώσει να αποκαταστήσει την αφελή πίστη του λαού των ημερών πριν από το Watergate. Η Αμερικανίδα προοδευτική ιστορικός Cecilia Kenyon επέκρινε κάποτε τους Αντιφεντεραλιστές —τους υπερασπιστές των Άρθρων της Συνομοσπονδίας και αντιπάλους του Συντάγματος— ως «ανθρώπους ολιγόπιστους» απέναντι στους κυβερνητικούς θεσμούς. Υποψιάζεται κανείς ότι δεν θα ήταν τόσο αφελής αν έγραφε εκείνο το άρθρο στην εποχή μετά το Watergate.38
Watergate. Finally, and not least, is the entire traumatic syndrome suffered by Americans known as “Watergate.” What Watergate has meant is a total desanctifying of the President and of such previously sacrosanct federal institutions as the CIA and the FBI. The invasions of property, the police state methods, the deception of the public, the corruption, the manifold and systemic commissions of crime by a once virtually all-powerful President led to a once unthinkable impeachment of a President and of a widespread and well-justified lack of trust in all politicians and all government officials. The Establishment has often bemoaned this new, pervasive lack of trust, but has not been able to restore the naive public faith of pre-Watergate days. The liberal historian Cecilia Kenyon once chastised the Anti-Federalists—the defenders of the Articles of Confederation and opponents of the Constitution—as being “Men of Little Faith” in the institutions of government. One suspects that she would not be quite so naive if she were writing that article in the post-Watergate era.
Το Watergate, φυσικά, είναι αμιγώς και εξ ολοκλήρου κυβερνητικό φαινόμενο. Ο Πρόεδρος είναι ο επικεφαλής της ομοσπονδιακής εκτελεστικής εξουσίας, οι «υδραυλικοί» ήταν το όργανό του, και το FBI και η CIA είναι επίσης κυβερνητικές υπηρεσίες. Και είναι απολύτως κατανοητό ότι εκείνο που κλονίστηκε από το Watergate ήταν η πίστη και η εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση.
Watergate, of course, is purely and totally a governmental phenomenon. The President is the chief executive of the federal government, the “plumbers” were his instrument, and the FBI and the CIA are governmental agencies as well. And it is, quite understandably, faith and trust in government that was shattered by Watergate.
Αν, λοιπόν, κοιτάξουμε γύρω μας τους κρίσιμους προβληματικούς τομείς της κοινωνίας μας —τους τομείς της κρίσης και της αποτυχίας—, βρίσκουμε σε κάθε ανεξαιρέτως περίπτωση ένα «κοινό νήμα» που τους χαρακτηρίζει και τους συνδέει όλους: το νήμα της κυβέρνησης. Σε καθεμία από αυτές τις περιπτώσεις, η κυβέρνηση είτε διηύθυνε εξ ολοκλήρου τη δραστηριότητα είτε την επηρέαζε σε μεγάλο βαθμό. Ο John Kenneth Galbraith, στο ευπώλητο βιβλίο του The Affluent Society, αναγνώρισε ότι ο κρατικός τομέας ήταν η εστία της κοινωνικής μας αποτυχίας — αλλά εξήγαγε, αντί γι’ αυτό, το παράδοξο συμπέρασμα ότι, επομένως, ακόμη περισσότερα κονδύλια και πόροι έπρεπε να μεταφερθούν από τον ιδιωτικό στον δημόσιο τομέα. Αγνόησε έτσι το γεγονός ότι ο ρόλος της κυβέρνησης στην Αμερική —ομοσπονδιακής, πολιτειακής και τοπικής— έχει διευρυνθεί τεράστια, τόσο σε απόλυτους όσο και σε αναλογικούς όρους, κατά τον αιώνα αυτόν και ιδίως τις τελευταίες δεκαετίες. Δυστυχώς, ο Galbraith δεν έθεσε ούτε μία φορά το ερώτημα: υπάρχει κάτι εγγενές στη λειτουργία και στη δραστηριότητα της κυβέρνησης, κάτι που δημιουργεί ακριβώς τις αποτυχίες τις οποίες βλέπουμε να αφθονούν; Θα διερευνήσουμε μερικά από τα κυριότερα προβλήματα της κυβέρνησης και της ελευθερίας σε αυτή τη χώρα, θα εξετάσουμε από πού προήλθαν οι αποτυχίες και θα παρουσιάσουμε τις λύσεις του νέου λιμπερταριανισμού.
If we look around, then, at the crucial problem areas of our society—the areas of crisis and failure—we find in each and every case a “red thread” marking and uniting them all: the thread of government. In every one of these cases, government either has totally run or heavily influenced the activity. John Kenneth Galbraith, in his best-selling The Affluent Society, recognized that the government sector was the focus of our social failure—but drew instead the odd lesson that therefore still more funds and resources must be diverted from the private to the public sector. He thereby ignored the fact that the role of government in America—federal, state, and local—has expanded enormously, both absolutely and proportionately, in this century and especially in recent decades. Unfortunately, Galbraith never once raised the question: Is there something inherent in government operation and activity, something which creates the very failures which we see abounding? We shall investigate some of the major problems of government and of liberty in this country, see where the failures came from, and propound the solutions of the new libertarianism.
← Κεφάλαιο 3: Το ΚράτοςΠεριεχόμεναΚεφάλαιο 5: Ακούσια Δουλεία →